Yazar: Orhan Özcan

kriz yol ayrımında olmakmış, seçim durumuymuş yani orada bu ad verilmiş ilk olarak sonra zaman içinde almış yürümüş işte. ne yol var ne de ayrımı, bataklık sandığım bir karanlığın sarmaladığı öyle bıkkınsı öyle katatonik öyle mağlup öyle ben işte. varoluşçu felsefenin temel derdi bu dünyadaki tekilliğimiz, fırlatıldığımızı, atıldığımızı düşünüyorlar yeryüzüne. halbu ki insan en azından… Okumaya devam et bıkkınsı

bir kedi gibi sokuldu yurduma, teklifsiz öylece kuruldu bağrıma, zaten onun olan bir eve geri gelmiş ya da akşam işten dönmüştü uzanmış yatıyordu kanepede. Bir keresinde de kertenkele gelmişti böyle, başka bir zamanda bir fare onları da Allah misafiri diye kabul etmiştim uzun zaman beraber yaşamamışmıydık. Öyle sade öyle bensiydi ki itirazsız kabulüm oldu. “beni… Okumaya devam et bensi

az da olsa üç sevgili okurumla yola devam ediyorum. aynaya baktığımda da genelde ben ve ben oluyoruz ama bu gülümsememe engel olmuyor. burası da öyle benim için kendimle yüzleştiğim, çapkın bir bakış fırlatıp hadi yine çok yakacaksın dediğim bir yer sanki. kişi en çok kendine dost en çok kendine düşmanca. sencillik nereye kadar ha söyle… Okumaya devam et görüyorum ki

bir şeyin dışına çıkmadan onu tarifleyemez insan, anlarsın, hissedersin ama bilmek için illa dışardan bakmak gerekir. hep aklıma “ol mailer ki derya içredir, derya nedir bilmezler” sözü gelir bunu düşündüğümde. şunu düşündüm :”erdem ve ödev bilinci” benim hayatımı dolduran iki göbekten bağlı kavram olmuş her zaman. ve çok yoruldum bunlardan ben, inanılmaz ağır geliyor bana,… Okumaya devam et hayatın zevkleri

dostların eleştirilerini dikkate alırım, her ne kadar canımı sıksa da dinlemeye anlamaya çalışırım. bunu genel bir konuşma ortamında dişine yapışmış maydanozun sana hatırlatılması gibi düşün ama sessizce ama senin iyiliğin için. iyi insan olma ya da bilinmesi yanılsamasını gerçek sanarak büyüdük. çıkarımıza düşkün olmak ayıp bir şeydi, herkes ile paylaşmalı kim olursa uzlaşmalıydık. tanıdık tanımadık… Okumaya devam et dişteki maydanoz

şunu buldum; insan büyük yaşamak istiyorsa ya da normal yaşamak istiyorsa küçük düşünmeli. evet yanlış duymadın ben işte böyle düşünürüm: küçük şeyleri önemsemeyip hep en büyüğünün peşinde koşan, eline geçen ufak fırsatları ciddiye almayan sürekli voliyi vurmayı düşünen insan tiplemesi ne tuhaf. fakir insan davranışı bu hem büyük hem küçük hem kel hem fodul. küçük… Okumaya devam et bir sevilmez

geçmiş anlatılmadıkça deşilmeyecek bir şeydir benim gözümde. kimsenin nereden geldiğini, bir zamanlar ne olduğunu nasıl yaptığını hiç merak etmedim, sormadım soruşturmadım. bir zamanlarımın en yakın arkadaşı Haşin’in önceden evli olduğunu ve bu evliliğinden bir erkek çocuğu bulunduğunu bile bana çok sonraları Didem ile Nur söylemişlerdi. Dostum benim için bana gösterdiği kadardı, ben sormam o da… Okumaya devam et kadınım

her şey mi evet her şey, yani aldığımız kararların şapşallığı da mı evet tabii ki, asıl senin o kadar aptal oluşun da kısmet. karşılaşmak, birleşmek ayrışmak hepsi korkunç bir tesadüfler zinciri olabilir mi? nasıl böyle bir şey yaptın diyorum kendime, aklıma idama yürüyen 16. Louis nin sözleri geliyor “on yıldır böyle bir şeyi olacağını biliyordum… Okumaya devam et qismet

kendimi yalnız hissetmediğim yeri yuva olarak adlandırıyorum. sarılıp sarmalandığımı hissettiğim, kimsesizliğimle baş edebildiğim yerler. insan bilinmeği ne çok istiyor, hatta o kadar ileri gitmişler ki bizim eskiler “gizli bir hazineydim, bilinmek istedim ve insanı halk ettim” gibi bir söz uydurup bunu Allah’a mal bile etmişler ama günün sonunda “men arefe nefsehu fekad arefe Rabbehu” yani… Okumaya devam et yuva nedir?

zaman zaman hikayelerimden geçtiği oldu malum arkadaşım eskinin kıskancı ve yakın dostum Haşin Gülistanlı. benim dışımdaki herkes gibi hayatın merkezine oturttuğu benliğiyle, her şeyi herkesten en iyisini bilir edasıyla, o anlaşılmaz kendine güveniyle, hiç değişmez sevgi dolu bakışıyla yıllar sonra ofisime ziyarete geldi. yıllardır görüşmüyorduk sadece arada bir kaç telefon konuşması ya da bayram kutlayış… Okumaya devam et Haşin Gülistanlı