bir kedi gibi sokuldu yurduma, teklifsiz öylece kuruldu bağrıma, zaten onun olan bir eve geri gelmiş ya da akşam işten dönmüştü uzanmış yatıyordu kanepede. Bir keresinde de kertenkele gelmişti böyle, başka bir zamanda bir fare onları da Allah misafiri diye kabul etmiştim uzun zaman beraber yaşamamışmıydık. Öyle sade öyle bensiydi ki itirazsız kabulüm oldu.
“beni ancak bir benzerim öldürebilir” demişti azerbaycanlı güzel bir şair kardeşim, belki de “beni ancak bir bensi sevebilir” ama ne bileyim o da eğer sevilebilirliğim söz konusu ise.
orhan