hayatım boyunca neredeyse hiç pişman olmadım, yaptıklarımdan, gittiklerimden, başıma gelenlerden ya da gelmeyenlerden, üzüldüklerim tabii ki oldu ama onları da kaderdir diye sineye çektim, öyle olması gerekiyormuş dedim.
kurt kışı atlatır ama yediği karı da hiç unutmazmış.
dün teras katta kediler ile doğum günüm hakkında konuşuyorduk daha doğrusu ben anlatıyordum onlar da munis munis kuyruk sallıyorlardı: hayatımda ilk defa daha çok tatil yapmadığıma pişman oldum, her şeyim vardı imkan olarak ama bir kaç gün dışında deniz yüzü görmedim, ya da gidip kafamı sakince dinlemedim. kendi şirketim izin sorunum yok Allaha şükür mali imkanlarımda benim gibi mütevazi birisi için yeterliydi ama çıkamadım bir türlü mağaramdan. ne vakit ne nakit yokluğuydu benimkisi aptallığımın doruk noktasıymış meğer.
şu an mesela neleri yapabilirim ve kaybettiğimde neleri yapamayacağım bir daha. bugünün olasılıkları yarının olasılıksızlıkları olmayacak mı. bir liste çıkarmaya çalışıyorum içimde berduşluk izin verebilirse eğer. hani der ya büyük şair Nazım kardeşim, “henüz vakit varken gülüm, yüreğim dalındayken henüz….” işte böyle sevgili okur 55 yaşımda bir ben bir de kendim düşünüyoruz böyle şeyleri.
neyse, çok şey var aklımda çok doluyum ama patlayamayan bulutlar gibiyim, tepede dikiliyorum öylece.
bir orhan