kendimi yalnız hissetmediğim yeri yuva olarak adlandırıyorum. sarılıp sarmalandığımı hissettiğim, kimsesizliğimle baş edebildiğim yerler.
insan bilinmeği ne çok istiyor, hatta o kadar ileri gitmişler ki bizim eskiler “gizli bir hazineydim, bilinmek istedim ve insanı halk ettim” gibi bir söz uydurup bunu Allah’a mal bile etmişler ama günün sonunda “men arefe nefsehu fekad arefe Rabbehu” yani kendini bilen rabbini bilir, tanınmak, anlaşılmak, hissedilmek, kuytularınla bir insanda var olmak, faaş edilmeyeceğinden emin her zaman güvende hissedebilmek bir insanın diğerine verebileceği en büyük hediye bence.
çok az insan var verdiğinin tekrar önüne dökülmeyeceğini bildiğin, bu insanları bulduğumuzda da kolay kaybetmeye meyilliyiz şişeye sırlarımızı doldurup okyanusa bırakır gibi bırakıyoruz işte.
insan insanın kurdudur derler ya insan insanın yurdu yuvası olmalı derim vesselam.
bir orhandan masallar dinlediniz