bütün huzuru bir kanepe bir de loş ortama bağlayan ben, açtığım loş şarkılarla geceyi dinliyorum.
şunu düşündüm, alabildiğin hiçbir şey senin değildir. yani gerçekte senin değildir başkası da alabilirdi ama sen aldın o kadar işte. çok az şeye sahibiz böyle de bakınca.
insan bir lego gibi ve sürekli kendini yeni parçalarla tümlüyor, benim legomda milyonlarca hatalar var, ruhumun hangi aynasına baksam geçmişimin aptallıklarını görüyorum. ve şimdi anlıyorum insanlar neden içiyorlar neden unutmaya çalışıyorlar o zehir zıkkım sigaraya neden öyle anne memesi gibi sarılıyorlar. kendinden kendin olamayana kadar kaçmak ister mi bir adam çok tuhaf gerçekten.
sensiz, kimsesiz kalmak değilmiş mesele insan kendisiz de kalabiliyormuş.
çok soğuk buralar,
orhan