sonra sen geldin aklıma, düşündüm o günleri,
bir fim vardı belki izledin, “body heat” william hurt oynamıştı adamın tek bildiğim filmi de budur. orada sıradan bir avukat taş gibi bir dul kadının vekilliğini alıyor aynı zamanda da yakınlaşıyorlar. hesapta kadının ölen kocasının akıbetini araştırıyorlar. mahkemeler falan oluyor bir şeyler bir şeyler ama bizim avukat öyle bir hata yapıyor ki kadının suçu çıksa da avukat hatasına maruz kaldığı için beraat ediyor ve ihale avukata kalıyor. ama işin sonunda anlaşılıyor ki tüm bu yaşananlar kadının en başından beri planladığı bir mizansenmiş. bizim salak adam çok eskiden de aynı hukuki hatayı bir kere daha yapmış ve o yüzden başına bir sürü iş gelmiş. çok iyi giden bir kariyeri sıfıra yaklaşmış ve kadın bunun farkında olarak arayıp adamı sözde rastgele buluyor. bizim gerzek de günün sonunda aynı hata ile bir kere daha yüzleşiyor ve o anda anlıyor ki kadın bunu kendi çıkarları için kullanmış meğerse. kadına bakıyor ulan yalan mıydı her şey siktin belamı şimdi sen der gibi.
insan: (hiç de haddim olmayarak) aynı hataları defaaten yapmakla malul, saftirik bir mahluk en azından benim gibi güzel insanlardan bahsedecek olursam. kahramanlık tutkusu ya da kompleksi diyelim, geride kimseyi bırakma şiarıyla yaşamış güzel harekat komandosu olmanın getirdiği davranış kalıbı her merhamet ihtimalinde durmamızı gerektiriyor. İnsan bir yaşa gelince yani ben şu an 55 sayılırım Türk atasözü ve deyişlerinin ne kadar yerinde olduğunu anlıyor.
ebrunun tek geçtiğim şarkısı