belki daha önceden de bir yazı başlığımda belki de bir yazımda kullandım ya da ne bileyim nesi?
sevilmek için bir şey yapmak gerekmiyor bunu anladım ben, sevilir olmaya çalışmak bir yere kadar ama gerçekten sevilmek bu değil. yanında birileri olacak seni sömürecek, gülecek eğlenecek yiyecek içecek derdini dökecek seninle gezecek masrafları ödetecek gerçek arkadaşlarını buldukça onların yanında belirecek seni bir stepne gibi kullanacak mamasını verdikçe gene de çok uzak durmayacak dostum sandığın her anda seni bir güzel yüz üstü bırakacak ama umurunda olmayacak ve daha bir sürü özellik içeren tuhaf ama her dem güncel bir yaşam biçiminin içinde sen sevildiğini sanacaksın dostum var diye göneneceksin.
aşk değil de genel bir sevgiden bahsediyorum, çok azı hatta minnacığı seni gerçekten sevecek o da mucize olur ama olsun hayat mucizelerle dolu değil mi?
yani demem o ki; bunu bil sevilmeyeceksin, sevildiğini hissettiğin anlarda bile çok uzun sürmeyeceğine emin ol ama tadını çıkarmayı da ihmal etme (ulan ben de ders veren insan konumuna düştüm ya ama bunu kendim için yazdığımdan herkes üzerine alınmayacaktır) güzel geçin insanlarla gönüllerini al yoldaki bir ekmeği kaldırıp duvarın üzerine koymak gibi sadece kendin için yap bir niyet koyma hareketlerinin arasına. canının istediğini yap yapmak zorunda olduğunu düşündüğün için değil kimse senin kıymetini de bilmeyecek hep yalnız kalacaksın hep yalnız olacak yalnız öleceğin gibi.
hayat tüketir bizleri. insan anka kuşu değil küllerini ancak rüzgar savuruyor.